Kurs wymiany

Kurs wymiany

W finansach kurs walutowy to kurs, po którym jedna waluta zostanie wymieniona na inną. Jest on również uznawany za wartość waluty jednego kraju w stosunku do innej waluty. Na przykład międzybankowy kurs wymiany 114 jenów japońskich do dolara amerykańskiego oznacza, że ¥114 będzie wymieniany za każde 1 USD lub że 1 USD zostanie wymieniony za każdy ¥114. W tym przypadku mówi się, że cena dolara w stosunku do jena wynosi ¥114, lub równoważnie, że cena jena w stosunku do dolara wynosi 1 USD/114.

Kursy wymiany są ustalane na rynku walutowym, który jest otwarty dla szerokiej gamy różnych typów kupujących i sprzedających i na którym handel walutowy jest ciągły: 24 godziny na dobę z wyjątkiem weekendów, tzn. handlu od 20:15 GMT w niedzielę do 22:00 GMT w piątek. Kurs spot odnosi się do aktualnego kursu wymiany. Kurs terminowy odnosi się do kursu walutowego, który jest notowany i sprzedawany dzisiaj, ale dla dostawy i płatności w określonym terminie w przyszłości.

Na detalicznym rynku walutowym różne kursy kupna i sprzedaży będą kwotowane przez dealerów finansowych. Większość transakcji jest zawieranych z lub do lokalnej waluty. Kurs kupna jest kursem, po którym dilerzy pieniądza będą kupować walutę obcą, a kurs sprzedaży jest kursem, po którym będą sprzedawać tę walutę. Podane kursy będą uwzględniały marżę (lub zysk) dealera w handlu, albo marża może zostać odzyskana w formie prowizji lub w inny sposób. Różne stawki mogą być również kwotowane dla gotówki, w formie dokumentu lub w formie elektronicznej. Wyższa stawka dla transakcji dokumentowych została uzasadniona jako rekompensata za dodatkowy czas i koszty rozliczenia dokumentu. Z drugiej strony, gotówka jest dostępna do natychmiastowej odsprzedaży, ale wiąże się z kosztami bezpieczeństwa, przechowywania i transportu oraz kosztami wiązania kapitału w zapasie banknotów (weksli).

Detaliczny rynek giełdowy

Waluta na podróże międzynarodowe i płatności transgraniczne jest kupowana głównie od banków, domów maklerskich wymiany walut i różnych form kantorów wymiany walut. Te punkty sprzedaży detalicznej pozyskują walutę z rynków międzybankowych, których wartość Bank Rozrachunków Międzynarodowych szacuje na 5,3 bln dolarów amerykańskich dziennie. Zakupu dokonuje się po kursie umowy natychmiastowej. Klienci detaliczni będą obciążani, w formie prowizji lub w inny sposób, opłatami pokrywającymi koszty dostawcy i generującymi zysk. Jedną z form opłaty jest stosowanie mniej korzystnego kursu walutowego niż hurtowy kurs kasowy Różnica między ceną detaliczną kupna a ceną sprzedaży nazywana jest spreadem bid-ask.

Notowania

Istnieje konwencja rynkowa określająca, która waluta jest walutą stałą, a która walutą zmienną. W większości części świata porządek jest taki sam: EUR – GBP – AUD – NZD – USD – inne. W związku z tym, w przeliczeniu z EUR na AUD, EUR jest walutą stałą, AUD jest walutą zmienną, a kurs wymiany wskazuje, ile dolarów australijskich zostanie zapłaconych lub otrzymanych za 1 EUR. Cypr i Malta, które były cytowane jako podstawa dla dolara amerykańskiego i innych, zostały niedawno usunięte z tej listy w momencie przystąpienia do strefy euro.

W niektórych regionach Europy i na rynku detalicznym w Wielkiej Brytanii euro i funt szterlingów są odwrócone, tak że funt szterlingów jest podawany jako stała waluta w stosunku do euro. W celu określenia, która waluta jest walutą stałą, gdy żadna z tych walut nie znajduje się na powyższej liście (tzn. obie są „inne”), konwencją rynkową jest stosowanie waluty stałej, która daje kurs wymiany wyższy niż 1,000. Ogranicza to kwestie związane z zaokrąglaniem oraz potrzebę stosowania nadmiernej liczby miejsc po przecinku. Istnieją pewne wyjątki od tej zasady: na przykład Japończycy często podają swoją walutę jako podstawę dla innych walut.

Kwotowanie przy użyciu krajowej waluty jako waluty cenowej jest znane jako bezpośrednie kwotowanie lub kwotowanie cen (z perspektywy tego kraju). Na przykład, EUR 0,8989 = 1,00 USD w strefie euro i jest stosowane w większości krajów.

Kwotowanie przy użyciu waluty krajowej jako waluty jednostkowej (np. 1,11 USD = 1,00 EUR w strefie euro) jest znane jako kwotowanie pośrednie lub kwotowanie ilościowe i jest stosowane w brytyjskich gazetach; jest ono również powszechne w Australii, Nowej Zelandii i strefie euro.

Stosując notowania bezpośrednie, jeśli waluta krajowa wzmacnia się (tzn. aprecjacjacja lub staje się bardziej wartościowa), wówczas liczba kursów walutowych spada. I odwrotnie, jeśli waluta obca się umacnia, a waluta krajowa deprecjacja, liczba kursów walut wzrasta.

Konwencja rynkowa z początku lat 80. do 2006 r. przewidywała, że większość par walutowych była kwotowana z dokładnością do czterech miejsc po przecinku w przypadku transakcji natychmiastowych i z dokładnością do sześciu miejsc po przecinku w przypadku transakcji terminowych typu forward outrights lub swap. (Czwarte miejsce po przecinku jest zwykle określane jako „pip”). Wyjątek stanowiły kursy walutowe o wartości niższej niż 1 000, które były zazwyczaj kwotowane z dokładnością do pięciu lub sześciu miejsc po przecinku. Chociaż nie ma stałej zasady, kursy walutowe większe liczbowo niż około 20 były zazwyczaj kwotowane z dokładnością do trzech miejsc po przecinku, a kursy walutowe większe niż 80 były kwotowane z dokładnością do dwóch miejsc po przecinku. Waluty powyżej 5000 były zazwyczaj kwotowane bez miejsc po przecinku (na przykład była turecka lira), np. (GBPOMR: 0,765432 – : 1,4436 – EURJPY: 165,29). Innymi słowy, cudzysłów składa się z pięciu cyfr. W przypadku gdy kursy są poniżej 1, cudzysłów często zawiera pięć miejsc po przecinku.

W 2005 r. Barclays Capital złamał konwencję, notując na elektronicznej platformie transakcyjnej kursy wymiany spot z pięcioma lub sześcioma miejscami po przecinku Skurczenie się spreadów (różnica między stopami bid i ask) prawdopodobnie wymagało bardziej precyzyjnego ustalania cen i dało bankom możliwość wypróbowania i wygrania transakcji na wielobankowych platformach transakcyjnych, na których wszystkie banki mogły w przeciwnym razie kwotować tę samą cenę. Wiele innych banków zastosowało ten system.

Exchange rate regime

Każdy kraj określa system kursu walutowego, który będzie miał zastosowanie do jego waluty. Na przykład, waluta może być płynna, powiązana (stała) lub hybrydowa.

Jeśli waluta jest wolnodostępna, jej kurs walutowy może się różnić od kursu innych walut i jest określany przez siły rynkowe podaży i popytu. Kursy wymiany takich walut mogą się zmieniać niemal stale, jak to ma miejsce na rynkach finansowych, głównie w bankach, na całym świecie.

System ruchomych lub regulowanych kołków jest systemem stałych kursów walutowych, ale z rezerwą na rewaluację (zazwyczaj dewaluację) waluty. Na przykład w latach 1994-2005 chiński juan renminbi (RMB) był powiązany z dolarem amerykańskim na poziomie 8,2768 do 1 USD. Chiny nie były jedynym krajem, który to uczynił; od końca II wojny światowej do 1967 r. wszystkie kraje Europy Zachodniej utrzymywały stałe kursy wymiany z dolarem amerykańskim w oparciu o system Bretton Woods. Ale system ten musiał zostać zarzucony na rzecz pływających, rynkowych reżimów z powodu presji rynkowej i spekulacji, według prezydenta Richarda M. Nixona w przemówieniu z 15 sierpnia 1971 r., w tak zwanym szoku Nixona.

Mimo to, niektóre rządy starają się utrzymać swoją walutę w wąskim zakresie. W rezultacie waluty stają się przeszacowane lub zaniżone, co prowadzi do nadmiernych deficytów lub nadwyżek w handlu.

Klasyfikacja kursów walutowych

Z punktu widzenia obrotu dewizowego w banku.

  • Cena zakupu: Znany również jako cena zakupu, jest to cena używana przez bank walutowy do zakupu waluty obcej od klienta. Ogólnie rzecz biorąc, kurs wymiany, po którym waluta obca jest przeliczana na mniejszą liczbę walut krajowych, jest kursem kupna, który wskazuje, jak bardzo waluta krajowa jest wymagana do zakupu określonej ilości walut obcych.
  • Kurs sprzedaży: Znany również jako cena sprzedaży waluty obcej, odnosi się do kursu wymiany stosowanego przez bank do sprzedaży walut obcych klientom. Wskazuje on, ile waluty danego kraju należy odzyskać, jeśli bank sprzedaje pewną ilość walut obcych.
  • Średni kurs: Średnia cena kupna i cena sprzedaży. Powszechnie stosowane w gazetach, czasopismach lub analizach ekonomicznych.

W zależności od długości dostawy po transakcjach walutowych.

  • Kurs wymiany spot: Odnosi się do kursu kasowych transakcji walutowych. Oznacza to, że po zakończeniu transakcji walutowej, kurs wymiany w dostawie w ciągu dwóch dni roboczych. Kurs walutowy, który jest zazwyczaj notowany na rynku walutowym, jest zazwyczaj określany jako kurs kasowy, chyba że wyraźnie wskazuje kurs terminowy.
  • Kurs walutowy forward: Do dostarczenia w pewnym okresie czasu w przyszłości, ale wcześniej kupujący i sprzedający zawrą umowę w celu osiągnięcia porozumienia. Po osiągnięciu terminu dostawy, obie strony umowy dostarczą transakcję po kursie wymiany i wysokości rezerwacji. Transakcja terminowa wymiany walut jest transakcją terminową, która wynika z odmiennego czasu, jakiego potrzebuje nabywca walutowy na środki walutowe i wprowadzenia ryzyka walutowego. Kurs terminowy opiera się na kursie kasowym, który jest reprezentowany przez „premię”, „dyskonto” i „parytet” kursu kasowego.

Zgodnie z metodą ustalania kursu walutowego

  • Stawka podstawowa: Zazwyczaj wybieramy kluczową walutę wymienialną, która jest najczęściej stosowana w międzynarodowych transakcjach gospodarczych i stanowi największą część rezerw walutowych. Porównaj ją z walutą kraju i ustaw kurs wymiany. Ten kurs wymiany jest podstawowym kursem wymiany. Kluczowa waluta odnosi się ogólnie do waluty światowej, która jest szeroko stosowana do ustalania cen, rozliczeń, waluty rezerwowej, waluty wymienialnej i waluty akceptowanej w skali międzynarodowej.
  • Kurs krzyżowy: Po opracowaniu podstawowego kursu wymiany, kurs waluty krajowej w stosunku do innych walut obcych można obliczyć za pomocą podstawowego kursu wymiany. Wynikający z tego kurs wymiany jest kursem krzyżowym.

Inne klasyfikacje

Zgodnie z metodą płatności w transakcjach walutowych

  • Telegraficzny kurs wymiany walut
  • Szybkość przesyłu poczty
  • Projektowana stopa procentowa popytu

W zależności od poziomu kontroli dewizowych

  • Oficjalna stawka: Oficjalny kurs walutowy to kurs walutowy ogłoszony przez administrację ds. walut obcych danego kraju. Zazwyczaj stosowany przez kraje o ścisłej kontroli dewizowej.
  • Kurs rynkowy: Rynkowy kurs walutowy odnosi się do rzeczywistego kursu wymiany dla handlu walutami obcymi na wolnym rynku. Zmienia się wraz ze zmianami podaży i popytu na waluty obce.

Zgodnie z międzynarodowym systemem kursów walutowych

  • Stały kurs walutowy: Oznacza to, że kurs wymiany między walutą danego kraju a walutą innego kraju jest zasadniczo stały, a wahania kursu wymiany są bardzo małe.
  • Zmienny kurs walutowy: Oznacza to, że władze monetarne danego kraju nie określają oficjalnego kursu waluty danego kraju w stosunku do innych walut, ani też nie mają górnej lub dolnej granicy wahań kursu walutowego. Lokalna waluta jest określana przez stosunek podaży i popytu na rynku walutowym i może swobodnie rosnąć i spadać.

Czy inflacja jest uwzględniona

  • Nominalny kurs walutowy: oficjalnie ogłoszony lub wprowadzony do obrotu kurs walutowy, który nie uwzględnia inflacji.
  • Rzeczywisty kurs walutowy: Nominalny kurs wymiany: nominalny kurs wymiany, który eliminuje inflację.

Czynniki wpływające na zmianę kursu walutowego

  1. Bilans płatniczy: Kiedy kraj ma duży deficyt bilansu płatniczego lub deficytu handlowego, oznacza to, że jego dochody z tytułu różnic kursowych są niższe niż wydatki z tytułu różnic kursowych, a jego popyt na waluty obce przewyższa jego podaż, a zatem jego kurs walutowy wzrasta, a jego waluta ulega deprecjacji.
  2. Poziom stóp procentowych: Stopy procentowe są kosztem i zyskiem kapitału pożyczkowego. Kiedy kraj podnosi stopę procentową lub jego krajowa stopa procentowa jest wyższa niż zagraniczna stopa procentowa, spowoduje napływ kapitału, zwiększając tym samym popyt na walutę krajową, pozwalając walucie docenić i zamortyzować walutę.
  3. Czynnik inflacji: Inflacja w danym kraju wzrasta, siła nabywcza pieniądza spada, waluta papierowa deprecjonuje się wewnętrznie, a następnie obca waluta aprecjacji. Jeśli oba kraje mają inflację, waluty krajów o wysokiej inflacji będą się deprecjonować w stosunku do krajów o niskiej inflacji. Ta ostatnia jest względną rewaloryzacją tej pierwszej.
  4. Polityka fiskalna i pieniężna: Choć wpływ polityki pieniężnej na zmiany kursu walutowego rządu danego kraju jest pośredni, to jest on również bardzo ważny. Zacieśnienie polityki fiskalnej i monetarnej zmniejszy wydatki fiskalne, ustabilizuje walutę i zwiększy wartość waluty krajowej.
  5. Kapitał podwyższonego ryzyka: Jeśli spekulanci oczekują, że pewna waluta ulegnie aprecjacji, kupią dużą ilość tej waluty, co spowoduje wzrost kursu tej waluty. I odwrotnie, jeśli spekulanci oczekują, że dana waluta ulegnie deprecjacji, sprzedadzą dużą ilość tej waluty, co doprowadzi do spekulacji. Kurs wymiany walut natychmiast spadł. Spekulacja jest ważnym czynnikiem w krótkoterminowych wahaniach kursu walutowego na rynku walutowym.
  6. Interwencja rządu na rynku: Kiedy wahania kursu walutowego na rynku walutowym niekorzystnie wpływają na gospodarkę kraju, handel lub rząd musi osiągnąć pewne cele polityki poprzez korekty kursów walutowych, władze monetarne mogą uczestniczyć w handlu walutami, kupowaniu lub sprzedaży walut lokalnych lub obcych w dużych ilościach na rynku. Podaż i popyt na waluty obce spowodowały zmianę kursu walutowego.
  7. Siła gospodarcza kraju: Ogólnie rzecz biorąc, wysokie stopy wzrostu gospodarczego nie sprzyjają osiąganiu przez lokalną walutę wyników na rynku walutowym w perspektywie krótkoterminowej, ale w dłuższej perspektywie silnie wspierają silny rozmach lokalnej waluty.

Rynki wschodzące

Badania dotyczące stref docelowych koncentrowały się głównie na korzyściach płynących ze stabilności kursów walutowych dla krajów uprzemysłowionych, ale niektóre badania dowodzą, że niestabilne dwustronne kursy walutowe pomiędzy krajami uprzemysłowionymi są częściowo odpowiedzialne za kryzys finansowy na rynkach wschodzących. Zgodnie z tym poglądem zdolność gospodarek wschodzących do konkurowania jest osłabiona, ponieważ wiele walut jest związanych z dolarem amerykańskim w różnych modach, w sposób dorozumiany lub wyraźny, a zatem wahania, takie jak aprecjacja dolara amerykańskiego do jena lub marki niemieckiej, przyczyniły się do destabilizujących wstrząsów. Większość z tych krajów to dłużnicy netto, których dług jest denominowany w jednej z walut G3.

We wrześniu 2019 r. Argentyna ograniczyła możliwość zakupu dolarów amerykańskich. Mauricio Macri w 2015 r. prowadził kampanię na rzecz obietnicy zniesienia ograniczeń wprowadzonych przez lewicowy rząd, w tym kontroli kapitałowych, które zostały wykorzystane w Argentynie do zarządzania niestabilnością gospodarczą. Kiedy inflacja wzrosła powyżej 20 procent transakcji denominowanych w dolarach stała się powszechna, gdy Argentyńczycy odeszli od używania peso. W 2011 roku rząd Cristiny Fernández de Kirchner ograniczył zakup dolarów, co doprowadziło do wzrostu zakupów na czarnym rynku. Kontrole zostały wycofane po objęciu przez Macriego urzędu i wyemitowaniu przez Argentynę obligacji denominowanych w dolarach, ale kiedy różne czynniki doprowadziły do utraty wartości peso w stosunku do dolara, co doprowadziło do przywrócenia kontroli kapitału, aby zapobiec dodatkowej deprecjacji wśród peso selloffs.

Wahania kursów walutowych

Rynkowy kurs walutowy będzie się zmieniał zawsze, gdy zmienią się wartości którejkolwiek z dwóch składowych walut. Waluta staje się bardziej wartościowa, gdy popyt na nią jest większy niż dostępna podaż. Staje się mniej wartościowa, gdy popyt jest mniejszy niż dostępna podaż (nie oznacza to, że ludzie nie chcą już pieniędzy, oznacza to tylko, że wolą trzymać swój majątek w innej formie, ewentualnie w innej walucie).

Zwiększony popyt na walutę może być spowodowany albo zwiększonym popytem transakcyjnym na pieniądz, albo zwiększonym popytem spekulacyjnym na pieniądz. Popyt transakcyjny jest silnie skorelowany z poziomem aktywności gospodarczej kraju, produktem krajowym brutto (PKB) i poziomem zatrudnienia. Im więcej osób jest bezrobotnych, tym mniej społeczeństwa jako całości wyda na towary i usługi. Banki centralne zazwyczaj mają niewielkie trudności z dostosowaniem dostępnej podaży pieniądza do zmian w popycie na pieniądz w związku z transakcjami biznesowymi.

Spekulacyjny popyt jest o wiele trudniejszy do zaspokojenia dla banków centralnych, na co mają one wpływ dostosowując stopy procentowe. Spekulant może kupić walutę, jeśli stopa zwrotu (czyli stopa procentowa) jest wystarczająco wysoka. Ogólnie rzecz biorąc, im wyższe są stopy procentowe danego kraju, tym większy będzie popyt na tę walutę. Argumentowano, że taka spekulacja może osłabić realny wzrost gospodarczy, zwłaszcza że wielcy spekulanci walutowi mogą celowo wywierać presję na walutę poprzez jej skrócenie, aby zmusić bank centralny do zakupu własnej waluty w celu utrzymania jej stabilności. (Kiedy tak się stanie, spekulant może odkupić walutę po jej deprecjacji, zamknąć swoją pozycję i w ten sposób osiągnąć zysk.

W przypadku przewoźników przewożących towary z jednego kraju do drugiego, kursy wymiany walut często mogą mieć na nie poważny wpływ. W związku z tym większość przewoźników pobiera opłatę z tytułu CAF w celu uwzględnienia tych wahań.

Rzeczywisty kurs walutowy (RER) to siła nabywcza waluty w stosunku do innej waluty po bieżących kursach walutowych i cenach. Jest to stosunek liczby jednostek waluty danego kraju niezbędnych do zakupu rynkowego koszyka towarów w drugim kraju, po nabyciu waluty drugiego kraju na rynku walutowym, do liczby jednostek waluty danego kraju, które byłyby niezbędne do zakupu tego koszyka rynkowego bezpośrednio w danym kraju. Istnieją różne sposoby mierzenia RER.

Siła nabywcza waluty

Rzeczywisty kurs walutowy (RER) to siła nabywcza waluty w stosunku do innej waluty po bieżących kursach walutowych i cenach. Jest to stosunek liczby jednostek waluty danego kraju niezbędnych do zakupu rynkowego koszyka towarów w drugim kraju, po nabyciu waluty drugiego kraju na rynku walutowym, do liczby jednostek waluty danego kraju, które byłyby niezbędne do zakupu tego koszyka rynkowego bezpośrednio w danym kraju. Istnieją różne sposoby mierzenia RER.

Tak więc rzeczywisty kurs wymiany jest kursem wymiany razy względne ceny rynkowego koszyka towarów w obu krajach. Na przykład siła nabywcza dolara amerykańskiego w stosunku do euro jest ceną dolara euro (dolary za euro) razy cena euro jednej jednostki koszyka rynkowego (euro/towary) podzielona przez cenę dolara w koszyku rynkowym (dolary za sztukę towaru), a zatem jest bezwymiarowa. Jest to kurs wymiany (wyrażony w dolarach za euro) razy względna cena dwóch walut w kategoriach ich zdolności do zakupu jednostek koszyka rynkowego (euro za jednostkę towaru podzielone przez dolary za jednostkę towaru). Gdyby wszystkie towary były swobodnie zbywalne, a mieszkańcy zagraniczni i krajowi kupowali identyczne koszyki towarów, parytet siły nabywczej (PPP) utrzymywałby dla kursu wymiany i deflatorów PKB (poziomów cen) obu krajów, a rzeczywisty kurs wymiany zawsze wynosiłby 1.

Kurs zmiany realnego kursu wymiany w czasie dla euro w stosunku do dolara jest równy kursowi aprecjacji euro (dodatni lub ujemny kurs procentowy zmiany kursu wymiany dolara na euro) plus kurs inflacji euro minus kurs inflacji dolara.

Równowaga i niedopasowanie realnego kursu walutowego

Kurs wymiany realnej (RER) reprezentuje nominalny kurs wymiany skorygowany o względną cenę towarów i usług krajowych i zagranicznych, odzwierciedlając w ten sposób konkurencyjność kraju w stosunku do reszty świata Bardziej szczegółowo, aprecjacjacja waluty lub wyższy poziom inflacji krajowej podnosi RER, pogarszając konkurencyjność kraju i zmniejszając rachunek bieżący (CA). Z drugiej strony, deprecjacjacja waluty generuje efekt przeciwny, poprawiając CA kraju.

Istnieją dowody na to, że RER generalnie osiąga stabilny poziom w perspektywie długoterminowej i że proces ten jest szybszy w małych otwartych gospodarkach charakteryzujących się stałymi kursami walutowymi Każde znaczące i utrzymujące się odchylenie RER od jego długookresowego poziomu równowagi, tzw. niedopasowanie RER, wykazało negatywny wpływ na bilans płatniczy danego kraju Przeceniany RER oznacza, że obecny RER przekracza jego wartość równowagi, podczas gdy niedoceniany RER wskazuje na coś przeciwnego.W szczególności przedłużające się przeszacowanie RER jest powszechnie uważane za wczesną oznakę nadchodzącego kryzysu ze względu na fakt, że kraj staje się podatny zarówno na ataki spekulacyjne, jak i kryzys walutowy, jak to miało miejsce w Tajlandii w czasie kryzysu finansowego w Azji w 1997 r. Z drugiej strony przedłużające się niedoszacowanie RER zazwyczaj powoduje presję na ceny krajowe, zmieniając zachęty konsumpcyjne konsumentów, a tym samym niewłaściwą alokację zasobów między sektorami zbywalnymi i niewymienialnymi.

Biorąc pod uwagę, że niedopasowanie RER, a w szczególności przeszacowanie, może podważyć zorientowaną na eksport strategię rozwoju kraju, pomiar równowagi RER ma kluczowe znaczenie dla decydentów politycznych. Niestety, zmiennej tej nie można zaobserwować. Najpowszechniejszą metodą szacowania równowagi RER jest powszechnie akceptowana teoria parytetu siły nabywczej (PPP), zgodnie z którą zakłada się, że poziom równowagi RER pozostaje stały w czasie. Równowaga RER nie jest jednak wartością stałą, ponieważ podąża za trendem kluczowych podstaw ekonomicznych, takich jak różne polityki monetarne i fiskalne czy asymetryczne wstrząsy pomiędzy krajem macierzystym a zagranicą W konsekwencji doktryna PPP była przez lata w dużej mierze dyskutowana, gdyż może sygnalizować naturalny ruch RER w kierunku nowej równowagi jako niedopasowanie RER.

Począwszy od lat 80-tych, aby przezwyciężyć ograniczenia tego podejścia, wielu badaczy próbowało znaleźć alternatywne miary równowagi RER. Dwa z najpopularniejszych podejść w literaturze ekonomicznej to Fundamental Equilibrium Exchange Rate (FEER), opracowany przez Williamsona (1994), oraz Behavioural Equilibrium Exchange Rate (BEER), początkowo oszacowany przez Clarka i MacDonalda (1998). FEER skupia się na długoterminowych determinantach RER, a nie na krótkoterminowych siłach cyklicznych i spekulacyjnych. Reprezentuje on RER spójny z równowagą makroekonomiczną, charakteryzujący się osiąganiem równowagi wewnętrznej i zewnętrznej w tym samym czasie. Saldo wewnętrzne osiąga się, gdy poziom produkcji jest zgodny zarówno z pełnym zatrudnieniem wszystkich dostępnych czynników produkcji, jak i niską i stabilną stopą inflacji. Z drugiej strony, saldo zewnętrzne utrzymuje się, gdy rzeczywiste i przyszłe salda CA są zgodne z długoterminowymi, trwałymi przepływami kapitałowymi netto. Niemniej jednak, FEER jest postrzegane jako normatywna miara RER, ponieważ opiera się na pewnych „idealnych” warunkach ekonomicznych związanych z saldami wewnętrznymi i zewnętrznymi. W szczególności, ponieważ zrównoważona pozycja CA jest definiowana jako wartość egzogeniczna, podejście to było szeroko kwestionowane w czasie. Dla kontrastu, BEER pociąga za sobą ekonometryczną analizę zachowania RER, biorąc pod uwagę znaczące odchylenia RER od poziomu równowagi PPP w konsekwencji zmian w kluczowych podstawach ekonomicznych. Zgodnie z tą metodą, BEER jest RER, który powstaje, gdy wszystkie podstawy ekonomiczne są na poziomie ich wartości równowagi. Dlatego też całkowita niewspółosiowość RER wynika ze stopnia, w jakim podstawy ekonomiczne różnią się od ich długookresowych zrównoważonych poziomów. Krótko mówiąc, BEER jest podejściem bardziej ogólnym niż FEER, ponieważ nie ogranicza się do perspektywy długoterminowej, będąc w stanie wyjaśnić cykliczne ruchy RER.

Dwustronny a efektywny kurs walutowy

Dwustronny kurs wymiany obejmuje parę walutową, podczas gdy efektywny kurs wymiany jest średnią ważoną koszyka walut obcych i może być postrzegany jako ogólna miara konkurencyjności zewnętrznej kraju. Nominalny efektywny kurs walutowy (NEER) jest ważony odwrotnością asymptotycznych wag handlowych. Rzeczywisty efektywny kurs walutowy (REER) dostosowuje NEER poprzez odpowiedni poziom cen zagranicznych i deflację poprzez poziom cen w kraju pochodzenia. W porównaniu z NEER efektywny kurs walutowy ważony PKB może być bardziej odpowiedni, biorąc pod uwagę globalne zjawisko inwestycji.

Równoległy kurs walutowy

W wielu krajach istnieje rozróżnienie między oficjalnym kursem wymiany dla dozwolonych transakcji a równoległym kursem wymiany, który odpowiada na nadmierne zapotrzebowanie na walutę obcą po oficjalnym kursie wymiany. Stopień, w jakim równoległy kurs wymiany przewyższa oficjalny kurs wymiany, znany jest jako premia równoległa.

Parytet niepokrytej stopy procentowej

Parytet niepokrytej stopy procentowej (UIRP) nie wykazało, że po latach 90. ubiegłego stulecia działało bez zarzutu. W przeciwieństwie do teorii, waluty o wysokich stopach procentowych są raczej doceniane niż amortyzowane w zamian za ograniczenie inflacji i bardziej dochodową walutę.

Model bilansu płatniczego

Model bilansu płatniczego utrzymuje, że kursy walutowe utrzymują się na poziomie równowagi, jeśli dają one stabilne saldo rachunku bieżącego. Naród z deficytem handlowym doświadczy redukcji rezerw walutowych, co ostatecznie obniża (deprecjonuje) wartość jego waluty. Tańsza (niedowartościowana) waluta sprawia, że towary narodowe (eksport) stają się bardziej przystępne cenowo na rynku światowym, a import droższy. Po upływie okresu przejściowego import będzie zmuszony do ograniczenia importu i wzrostu eksportu, stabilizując tym samym bilans handlowy i doprowadzając walutę do równowagi.

Podobnie jak parytet siły nabywczej, model bilansu płatniczego skupia się głównie na towarach i usługach nadających się do wymiany handlowej, ignorując rosnącą rolę globalnych przepływów kapitałowych. Innymi słowy, pieniądz nie tylko goni za towarami i usługami, ale w większym stopniu za aktywami finansowymi, takimi jak akcje i obligacje. Ich przepływy trafiają do pozycji rachunku kapitałowego bilansu płatniczego, równoważąc tym samym deficyt na rachunku bieżącym. Wzrost przepływów kapitałowych przyczynił się do powstania modelu rynku aktywów w sposób efektywny.

Model rynku aktywów

Rosnący wolumen obrotu aktywami finansowymi (akcje i obligacje) wymagał ponownego przemyślenia ich wpływu na kursy walutowe. Zmienne ekonomiczne, takie jak wzrost gospodarczy, inflacja i wydajność nie są już jedynymi czynnikami stymulującymi ruchy walutowe. Odsetek transakcji walutowych wynikających z transgranicznego obrotu aktywami finansowymi zmniejszył zakres transakcji walutowych generowanych w wyniku obrotu towarami i usługami.

Podejście oparte na rynku aktywów postrzega waluty jako ceny aktywów będące przedmiotem obrotu na sprawnie działającym rynku finansowym. W związku z tym waluty w coraz większym stopniu wykazują silną korelację z innymi rynkami, w szczególności z rynkami akcji.

Podobnie jak na giełdzie, pieniądze mogą być zarabiane (lub tracone) na obrocie przez inwestorów i spekulantów na rynku walutowym. Waluty mogą być przedmiotem obrotu na rynku kasowym i rynku opcji walutowych. Rynek kasowy reprezentuje aktualne kursy walutowe, podczas gdy opcje są instrumentami pochodnymi kursów walutowych.

Manipulacja kursami walutowymi

Państwo może zyskać przewagę w handlu międzynarodowym, jeżeli kontroluje rynek swojej waluty w celu utrzymania niskiej wartości, zazwyczaj przez krajowy bank centralny zaangażowany w operacje otwartego rynku na rynku walutowym. Na początku XXI wieku powszechnie twierdzono, że Chińska Republika Ludowa robiła to od dłuższego czasu.

Inne kraje, w tym Islandia, Japonia, Brazylia i tak dalej, prowadziły politykę utrzymywania niskiej wartości swoich walut w nadziei na zmniejszenie kosztów eksportu i tym samym wzmocnienie ich gospodarek. Niższy kurs walutowy obniża cenę towarów danego kraju dla konsumentów w innych krajach, ale podnosi cenę towarów i usług importowanych dla konsumentów w kraju o niskiej wartości walutowej.

Ogólnie rzecz biorąc, eksporterzy towarów i usług będą woleli niższą wartość swoich walut, podczas gdy importerzy będą woleli wyższą wartość.

Leave a Reply

Twój adres email nie zostanie opublikowany.