System stałego kursu walutowego 2019

System stałego kursu walutowego

Stały kurs walutowy, czasami nazywany kursem sztywnym, jest rodzajem systemu kursów walutowych, w którym wartość waluty jest stała lub powiązana przez władze monetarne z wartością innej waluty, koszykiem innych walut lub inną miarą wartości, taką jak złoto.

Korzystanie z systemu stałego kursu walutowego wiąże się z korzyściami i ryzykiem. Stały kurs walutowy jest zazwyczaj używany do stabilizacji wartości waluty poprzez bezpośrednie ustalenie jej wartości w z góry określonym stosunku do innej, bardziej stabilnej lub bardziej rozpowszechnionej w skali międzynarodowej waluty (lub walut), z którą wartość jest powiązana. W ten sposób kurs wymiany pomiędzy walutą a jej powiązanie nie zmienia się w zależności od warunków rynkowych, w odróżnieniu od płynnego (elastycznego) systemu wymiany. Ułatwia to i zwiększa przewidywalność handlu i inwestycji pomiędzy tymi dwoma obszarami walutowymi i jest szczególnie przydatne dla małych gospodarek, które pożyczają głównie w walucie obcej i w których handel zagraniczny stanowi dużą część ich PKB.

System stałego kursu walutowego może być również wykorzystywany do kontrolowania zachowania się waluty, np. poprzez ograniczanie stóp inflacji. Jednak w ten sposób powiązana waluta jest następnie kontrolowana przez jej wartość referencyjną. Jako taka, gdy wartość referencyjna wzrasta lub spada, wynika z tego, że wartość (wartości) jakiejkolwiek waluty powiązanej z nią również wzrośnie i spadnie w stosunku do innych walut i towarów, z którymi można handlować walutą powiązaną. Innymi słowy, waluta związana jest zależna od jej wartości referencyjnej, która dyktuje, jak jej wartość bieżąca jest definiowana w danym momencie. Ponadto, zgodnie z modelem Mundell-Fleminga, przy doskonałej mobilności kapitału, stały kurs walutowy uniemożliwia rządowi wykorzystanie krajowej polityki pieniężnej do osiągnięcia stabilności makroekonomicznej.

W systemie kursu stałego bank centralny danego kraju zazwyczaj korzysta z mechanizmu otwartego rynku i jest zobowiązany przez cały czas do kupowania i/lub sprzedawania swojej waluty po ustalonej cenie, aby utrzymać swój powiązany stosunek, a tym samym stabilną wartość swojej waluty w stosunku do referencji, do której jest powiązany. Aby utrzymać pożądany kurs walutowy, bank centralny w okresie popytu netto sektora prywatnego na walutę obcą, sprzedaje walutę obcą ze swoich rezerw i odkupuje pieniądz krajowy. Stwarza to sztuczny popyt na pieniądz krajowy, który zwiększa jego wartość kursu walutowego. I odwrotnie, w przypadku początkowej aprecjacji pieniądza krajowego, bank centralny odkupuje pieniądz zagraniczny i w ten sposób dodaje pieniądz krajowy na rynek, utrzymując w ten sposób równowagę rynkową na zamierzonej stałej wartości kursu walutowego.

W XXI wieku waluty związane z dużymi gospodarkami zazwyczaj nie ustalają (wiążą) swoich kursów wymiany z innymi walutami. Ostatnią dużą gospodarką stosującą stały system kursów walutowych była Chińska Republika Ludowa, która w lipcu 2005 r. przyjęła nieco bardziej elastyczny system kursów walutowych, zwany zarządzanym kursem walutowym. Europejski Mechanizm Kursów Walutowych jest również stosowany tymczasowo w celu ustalenia ostatecznego kursu wymiany walut lokalnych państw przystępujących do strefy euro w stosunku do euro.

Historia

Standard złota, czyli standard wymiany złota o stałych kursach walut, dominował od około 1870 do 1914 roku, przed którym wiele krajów podążało za bimetaliką. Okres między dwiema wojnami światowymi był przejściowy, a system Bretton Woods wyłaniał się jako nowy stały kurs walutowy po II wojnie światowej. Powstał z zamiarem odbudowy zniszczonych wojną narodów po II wojnie światowej poprzez szereg programów stabilizacji walutowej i pożyczek na infrastrukturę. Na początku lat 70. nastąpił załamanie systemu i jego zastąpienie przez mieszankę zmiennych i stałych kursów walutowych.

Chronologia

Oś czasowa systemu stałego kursu walutowego:

  • 1880-1914 Klasyczny okres standardowy w złocie
  • Kwiecień 1925 r. Zjednoczone Królestwo powraca do standardu złota
  • Październik 1929 r. załamania na amerykańskim rynku akcji.
  • Wrzesień 1931 r. Zjednoczone Królestwo rezygnuje ze standardu złota.
  • Lipiec 1944 Konferencja Bretton Woods, lipiec 1944 r.
  • Marzec 1947 r. powstaje Międzynarodowy Fundusz Walutowy.
  • Sierpień 1971 r. Stany Zjednoczone zawieszają wymienialność dolara na złoto – Upada system Bretton Woods.
  • Umowa z grudnia 1971 r. – Umowa z Smithsonią
  • Marzec 1972 r. Wąż europejski z 2,25% pasmem fluktuacji dozwolony
  • Marzec 1973 r. Powstaje system zarządzania przepływem gotówki.
  • Kwiecień 1978 r. Porozumienia z Jamajki wchodzą w życie.
  • Umowa Plaza z września 1985 r.
  • Wrzesień 1992 r. Zjednoczone Królestwo i Włochy rezygnują z mechanizmu kursów walutowych (ERM).
  • Sierpień 1993 r. Europejski System Walutowy dopuszcza ±15% wahania kursów walutowych.

Złoty standard

Najwcześniejszym ustaleniem złotego standardu było ustanowienie go w Wielkiej Brytanii w 1821 r., następnie w Australii w 1852 r. i w Kanadzie w 1853 r. W ramach tego systemu wartość zewnętrzna wszystkich walut była wyrażona w złocie, a banki centralne były gotowe do kupna i sprzedaży nieograniczonych ilości złota po ustalonej cenie. Każdy bank centralny utrzymywał rezerwy złota jako oficjalne aktywa rezerwowe. Na przykład, podczas „klasycznego” okresu standardowego złota (1879-1914), dolar amerykański został zdefiniowany jako 0,048 uncji czystego złota.

System Bretton Woods

Po drugiej wojnie światowej, system Bretton Woods (1944-1973) zastąpił złoto dolarem amerykańskim jako oficjalnym aktywem rezerwowym. Reżim zamierzał połączyć wiążące zobowiązania prawne z wielostronnym podejmowaniem decyzji za pośrednictwem Międzynarodowego Funduszu Walutowego (MFW). Zasady tego systemu zostały określone w artykułach porozumienia Międzynarodowego Funduszu Walutowego i Międzynarodowego Banku Odbudowy i Rozwoju. System ten był porządkiem monetarnym, którego celem było uregulowanie stosunków walutowych pomiędzy suwerennymi państwami, przy czym 44 państwa członkowskie miały obowiązek ustalenia parytetu swoich walut krajowych w odniesieniu do dolara amerykańskiego oraz utrzymania kursów wymiany w granicach 1% parytetu („pasmo”) poprzez interwencję na swoich rynkach walutowych (tj. kupno lub sprzedaż pieniądza zagranicznego). Dolar amerykański był jedyną walutą wystarczająco silną, by zaspokoić rosnące zapotrzebowanie na międzynarodowe transakcje walutowe, dlatego Stany Zjednoczone zgodziły się połączyć dolara ze złotem po kursie 35 dolarów za uncję złota i przeliczyć dolary na złoto po tej cenie.

Ze względu na obawy związane z szybko pogarszającą się sytuacją płatniczą w Ameryce i masowym ucieczką płynnego kapitału z USA, prezydent Richard Nixon zawiesił wymienialność dolara na złoto 15 sierpnia 1971 roku. W grudniu 1971 r. umowa z Smithsonian utorowała drogę do wzrostu wartości ceny złota w dolarach z 35,50 USD do 38 USD za uncję. Spekulacja w stosunku do dolara w marcu 1973 r. doprowadziła do narodzin niezależnego pływaka, skutecznie kończąc tym samym system Bretton Woods.

Obecne systemy monetarne

Od marca 1973 r. płynny kurs walutowy jest stosowany i formalnie uznawany przez porozumienie z Jamajki z 1978 r. Kraje wykorzystują rezerwy walutowe do interweniowania na rynkach walutowych w celu zrównoważenia krótkookresowych wahań kursów walutowych. Dominujący system kursu walutowego jest często uważany za ożywienie polityki Bretton Woods, a mianowicie Bretton Woods II.

Mechanizmy

Handel na otwartym rynku

Zazwyczaj rząd, który chce utrzymać stały kurs walutowy, robi to poprzez kupno lub sprzedaż własnej waluty na otwartym rynku. Jest to jeden z powodów, dla których rządy utrzymują rezerwy walut obcych.

Jeśli kurs wymiany zbytnio przekracza stały kurs odniesienia (jest silniejszy od wymaganego), rząd sprzedaje własną walutę (co zwiększa podaż) i kupuje walutę obcą. Powoduje to spadek wartości ceny waluty (Czytaj: Klasyczne wykresy popytu i podaży). Ponadto, jeśli kupują walutę, do której jest przywiązana, wtedy cena tej waluty wzrośnie, powodując, że względna wartość walut będzie bliższa zamierzonej wartości względnej (chyba że przekroczy….).

Jeśli kurs wymiany ulegnie zbyt dużej zmianie poniżej pożądanego kursu, rząd kupuje własną walutę na rynku, sprzedając swoje rezerwy. Zwiększa to popyt na rynku i powoduje, że lokalna waluta staje się silniejsza, miejmy nadzieję, że powróci do zamierzonej wartości. Rezerwy, które sprzedają, mogą być walutą, z którą są powiązane, w którym to przypadku wartość tej waluty spadnie.

Fiat

Innym, rzadziej stosowanym środkiem utrzymania stałego kursu walutowego jest po prostu uniemożliwienie handlu walutą po jakimkolwiek innym kursie. Jest to trudne do wyegzekwowania i często prowadzi do powstania czarnego rynku walut obcych. Niemniej jednak niektóre kraje odnoszą duże sukcesy w stosowaniu tej metody ze względu na rządowe monopole w zakresie konwersji pieniądza. Była to metoda stosowana przez rząd chiński w celu utrzymania kursu walutowego lub ściśle przylegającego do dolara amerykańskiego. Chiny kupują średnio miliard dolarów amerykańskich dziennie, aby utrzymać powiązanie waluty. W latach 90-tych, Chiny odniosły duży sukces w utrzymywaniu kursu walutowego przy użyciu rządowego monopolu na całą wymianę walut pomiędzy juanami a innymi walutami.

Przykład mechanizmu otwartego rynku

W ramach tego systemu bank centralny najpierw ogłasza stały kurs wymiany waluty, a następnie wyraża zgodę na kupno i sprzedaż waluty krajowej po tej wartości. Równowaga rynkowa to kurs, po którym podaż i popyt będą takie same, tzn. rynki się wyczerpieją. W elastycznym systemie kursów walutowych jest to kurs spot. W systemie stałych kursów walutowych wcześniej ogłoszony kurs może nie pokrywać się z kursem równowagi rynkowej. Zagraniczne banki centralne utrzymują rezerwy walut obcych i złota, które mogą sprzedać, aby interweniować na rynku walutowym w celu uzupełnienia nadwyżki popytu lub przejęcia nadwyżki podaży.

Popyt na wymianę walut wynika z krajowego popytu na towary, usługi i aktywa finansowe z zagranicy. Podaż walut obcych jest podobnie pochodną popytu zagranicznego na towary, usługi i aktywa finansowe pochodzące z kraju rodzimego. Stałe kursy wymiany nie mogą podlegać swobodnym wahaniom lub reagować na codzienne zmiany popytu i podaży. Rząd ustala wartość wymiany waluty. Na przykład, Europejski Bank Centralny (EBC) może ustalić swój kurs wymiany na poziomie 1 EUR = 1 USD (zakładając, że euro jest zgodne ze stałym kursem wymiany). Jest to wartość centralna lub wartość nominalna euro. Nakłada się górne i dolne limity dla ruchu waluty, po przekroczeniu których nie dopuszcza się wahań kursu walutowego. Przedział” lub „spread” na rys. 1 wynosi 0,6 EUR (od 1,2 EUR do 1,8 EUR).

Nadmierny popyt na dolary

Rys.2 opisuje nadwyżkę popytu na dolary. Jest to sytuacja, w której popyt krajowy na towary, usługi i aktywa finansowe z zagranicy przewyższa popyt zagraniczny na towary, usługi i aktywa finansowe z Unii Europejskiej. Jeżeli popyt na dolara wzrośnie z DD do D’D’, powstanie nadwyżka popytu w zakresie cd. EBC będzie sprzedawał dolary w zamian za euro, aby utrzymać limit w ramach tego przedziału. W ramach systemu płynnego kursu walutowego równowaga zostałaby osiągnięta na poziomie e.

Kiedy EBC sprzedaje dolary w ten sposób, jego oficjalne rezerwy dolarowe maleją, a podaż pieniądza krajowego maleje. Aby temu zapobiec, EBC może kupować obligacje rządowe i w ten sposób pokryć niedobór podaży pieniądza. Nazywa się to sterylizowaną interwencją na rynku walutowym. Kiedy EBC zaczyna brakować rezerw, może również zdewaluować euro, aby zmniejszyć nadmierny popyt na dolary, tzn. zmniejszyć różnicę między równowagą a stałymi kursami.

Nadwyżka podaży dolarów

Rys.3 opisuje nadwyżkę podaży dolarów. Jest to sytuacja, w której zagraniczne zapotrzebowanie na towary, usługi i aktywa finansowe z Unii Europejskiej przewyższa europejskie zapotrzebowanie na zagraniczne towary, usługi i aktywa finansowe. Jeżeli podaż dolarów wzrośnie z SS do S’ S, nadwyżka podaży powstaje w zakresie od 0,5 do 0,5 %. EBC będzie kupował dolary w zamian za euro, aby utrzymać limit w ramach tego przedziału. W ramach systemu płynnego kursu walutowego równowaga ponownie zostałaby osiągnięta na poziomie e.

Kiedy EBC kupuje dolary w ten sposób, jego oficjalne rezerwy dolarowe rosną, a podaż pieniądza krajowego rośnie, co może prowadzić do inflacji. Aby temu zapobiec, EBC może sprzedawać obligacje skarbowe, a tym samym przeciwdziałać wzrostowi podaży pieniądza. Kiedy EBC zacznie gromadzić nadwyżki rezerw, może również przeszacować wartość euro, aby zmniejszyć nadwyżkę podaży dolarów, tzn. zmniejszyć różnicę między równowagą a stałymi kursami. Jest to przeciwieństwo dewaluacji.

Rodzaje systemów stałego kursu walutowego

Złoty standard

Zgodnie ze standardem złota rząd danego kraju deklaruje, że wymieni swoją walutę na określoną wagę złota. W standardzie czystego złota rząd danego kraju deklaruje, że będzie swobodnie wymieniać walutę na rzeczywiste złoto po wyznaczonym kursie wymiany. Ta „zasada wymiany” pozwala każdemu wejść do banku centralnego i wymienić monety lub walutę na czyste złoto lub odwrotnie. Standard złota opiera się na założeniu, że nie ma ograniczeń w przepływie kapitału lub eksporcie złota przez obywateli prywatnych w różnych krajach.

Ponieważ bank centralny musi być zawsze przygotowany do wydawania złota w zamian za monety i walutę na żądanie, musi utrzymywać rezerwy złota. W ten sposób system ten zapewnia, że kurs wymiany walut pozostaje stały. Na przykład, zgodnie z tym standardem, złota moneta o nominale £1 w Wielkiej Brytanii zawierała 113.0016 ziaren czystego złota, podczas gdy złota moneta o nominale $1 w Stanach Zjednoczonych zawierała 23.22 ziarenka. W ten sposób powstał parytet mennicy, czyli kurs wymiany: R = $/£ = 113.0016/23.22 = 4.87. Głównym argumentem przemawiającym za standardem złota jest to, że wiąże on poziom cen światowych z podażą złota na świecie, zapobiegając w ten sposób inflacji, chyba że nastąpi odkrycie złota (np. pośpiech złota).

Mechanizm przepływu cen gatunków złota

Mechanizm automatycznej regulacji pod standardem złota jest mechanizm przepływu ceny gatunku, który działa tak, aby skorygować każdy brak równowagi bilansu płatniczego i dostosować się do wstrząsów lub zmian. Mechanizm ten został pierwotnie wprowadzony przez Richarda Cantillona, a następnie omówiony przez Davida Hume’a w 1752 r. w celu obalenia doktryn merkantylistycznych i podkreślenia, że narody nie mogły stale gromadzić złota, eksportując więcej niż wynosi ich import.

Założenia tego mechanizmu są:

  • Ceny są elastyczne
  • Wszystkie transakcje odbywają się w złocie.
  • Jest stały zapas złota na świecie.
  • Złote monety bite są po stałym parytecie w każdym kraju.
  • Nie ma banków ani przepływów kapitałowych.

Dostosowanie w ramach standardu złota polega na przepływie złota pomiędzy krajami, co skutkuje zrównaniem cen zaspokajających parytet siły nabywczej i/lub zrównaniem stóp zwrotu z aktywów zaspokajających parytet stopy procentowej przy obecnym stałym kursie walutowym. Zgodnie ze standardem złota, podaż pieniądza każdego kraju składała się albo ze złota, albo z waluty papierowej zabezpieczonej złotem. Podaż pieniądza spadłaby więc w kraju deficytowym i zwiększyła się w kraju posiadającym nadwyżkę. W konsekwencji, ceny wewnętrzne spadłyby w państwie deficytowym i wzrosły w państwie z nadwyżką, czyniąc eksport państwa deficytowego bardziej konkurencyjnym niż eksport państw z nadwyżką. Zachęca się do eksportu państwa deficytowego i zniechęca się do importu, dopóki deficyt w bilansie płatniczym nie zostanie wyeliminowany.

W skrócie:

  • Deficyt narodowy: Niższa podaż pieniądza → Niższe ceny wewnętrzne → Więcej eksportu, mniej importu → Eliminacja deficytu
  • Nadmierny naród: Wyższa podaż pieniądza → Wyższe ceny wewnętrzne → Mniej eksportu, więcej importu → Eliminacja nadwyżki

Standard waluty rezerwowej

W systemie rezerw walutowych, waluta innego kraju pełni funkcje, które złoto spełnia w standardzie złota. Kraj ustala swoją własną wartość waluty na jednostkę waluty innego kraju, zazwyczaj walutę, która jest wyraźnie używana w transakcjach międzynarodowych lub jest walutą głównego partnera handlowego. Na przykład, załóżmy, że Indie zdecydowały się ustalić swoją walutę na dolara po kursie wymiany E₹/$ = 45,0. Aby utrzymać ten stały kurs wymiany, Bank Rezerw Indii musiałby utrzymywać dolary na rezerwie i być gotowy do wymiany rupii za dolary (lub dolarów za rupie) na żądanie po określonym kursie wymiany. W standardzie złota bank centralny posiadał złoto do wymiany na swoją własną walutę, przy standardzie waluty rezerwowej musi posiadać zapasy waluty rezerwowej.

Ustalenia zarządu walutą są najbardziej rozpowszechnionym środkiem stałego kursu walutowego. W ramach tego, naród sztywno wiąże swoją walutę z walutą obcą, specjalnymi prawami ciągnienia (SDR) lub koszykiem walut. Rola banku centralnego w polityce pieniężnej kraju jest zatem minimalna, ponieważ jego podaż pieniądza jest równa jego rezerwom walutowym. Tablice walutowe uważane są za twarde ogniwa, ponieważ pozwalają bankom centralnym radzić sobie z wstrząsami związanymi z popytem na pieniądz bez wyczerpywania się rezerw (11). AKK funkcjonują również w wielu krajach:

  • Hongkong (od 1983 r.);
  • Argentyna (1991-2001);
  • Estonia (1992-2010);
  • Litwa (1994-2014);
  • Bośnia i Hercegowina (od 1997 r.);
  • Bułgaria (od 1997 r.);
  • Bermudy (od 1972 r.);
  • Dania (od 1945 r.);
  • Brunei (od 1967 r.)

Standard wymiany złota

Ustanowiony po II wojnie światowej system stałego kursu walutowego był standardem wymiany złota, podobnie jak system, który obowiązywał od 1920 roku do początku lat 30-tych XX wieku. Standard wymiany złota jest połączeniem standardu waluty rezerwowej i standardu złota. Jego charakterystyka jest następująca:

  • Wszystkie kraje nieposiadające rezerw zgadzają się ustalać swoje kursy wymiany w stosunku do wybranej rezerwy po pewnym ogłoszonym kursie i utrzymywać zapas rezerwowych aktywów walutowych.
  • Kraj posiadający rezerwę walutową ustala swoją wartość walutową na stałą wagę w złocie i zgadza się wymieniać na żądanie swoją własną walutę na złoto z innymi bankami centralnymi w ramach systemu, na żądanie.
  • W przeciwieństwie do standardu złota, bank centralny kraju rezerwowego nie wymienia złota na walutę z ogółem społeczeństwa, tylko z innymi bankami centralnymi.

Hybrydowe systemy kursów walutowych

Obecny stan rynków walutowych nie pozwala na sztywny system stałych kursów walutowych. Jednocześnie swobodnie zmieniające się kursy walutowe narażają kraj na zmienność kursów walutowych. Hybrydowe systemy kursów walutowych ewoluowały w celu połączenia cech stałych i elastycznych systemów kursów walutowych. Pozwalają one na wahania kursów walutowych bez całkowitego narażenia waluty na elastyczność swobodnego przepływu.

Koszyk walut

Kraje często mają kilku ważnych partnerów handlowych lub obawiają się, że dana waluta jest zbyt niestabilna w dłuższym okresie czasu. Mogą zatem zdecydować się na powiązanie swojej waluty ze średnią ważoną kilku walut (znaną również jako koszyk walutowy). Na przykład, może powstać waluta złożona, składająca się ze 100 rupii indyjskich, 100 jenów japońskich i jednego dolara singapurskiego. Państwo tworzące ten kompleks musiałoby wówczas utrzymywać rezerwy w jednej lub kilku z tych walut, aby móc interweniować na rynku walutowym.

Popularną i szeroko stosowaną walutą złożoną jest SDR, która jest walutą złożoną stworzoną przez Międzynarodowy Fundusz Walutowy (MFW), składającą się ze stałej ilości dolarów amerykańskich, jenów chińskich, euro, jenów japońskich i funtów brytyjskich.

Szpilki pełzające

W systemie kołków pełzających kraj ustala swój kurs wymiany na inną walutę lub koszyk walut. Ten stały kurs jest zmieniany od czasu do czasu w regularnych odstępach czasu w celu wyeliminowania zmienności kursu walutowego do pewnego stopnia bez narzucania ograniczeń stałego kursu. Kołki pełzające są dostosowywane stopniowo, dzięki czemu unika się konieczności interwencji banku centralnego (choć bank centralny może się na to zdecydować w celu utrzymania stałego kursu w przypadku nadmiernych wahań).

Związane w ramach pasma

Mówi się, że waluta jest związana w ramach przedziału, gdy bank centralny określa kurs wymiany w odniesieniu do jednej waluty, porozumienia o współpracy lub kompozycji walutowej. Określa również dopuszczalne odchylenie procentowe po obu stronach tego kursu centralnego. W zależności od szerokości pasma, bank centralny ma swobodę w prowadzeniu polityki pieniężnej. Sama wstęga może być pełzająca, co oznacza, że stopa centralna jest okresowo korygowana. Pasma mogą być utrzymywane symetrycznie wokół pełzającego parytetu centralnego (z pasmem poruszającym się w tym samym kierunku co ten parytet). Alternatywnie, pasmo może być stopniowo rozszerzane bez wcześniej ogłoszonego kursu centralnego.

Tablice walut

Zarząd walutą (znany również jako „powiązany system kursów walutowych”) skutecznie zastępuje bank centralny poprzez prawodawstwo ustalające walutę w stosunku do waluty innego kraju. Waluta krajowa pozostaje bezterminowo wymienialna na walutę rezerwową po stałym kursie wymiany. Ponieważ waluta bazowa stanowi obecnie podstawę dla ruchów waluty krajowej, stopy procentowe i inflacja w gospodarce krajowej byłyby w znacznym stopniu uzależnione od ruchów gospodarki zagranicznej, z którą waluta krajowa jest powiązana. Rada ds. walut musi zapewnić utrzymanie odpowiednich rezerw waluty bazowej. Jest to krok od oficjalnego przyjęcia waluty bazowej (określanej jako substytucja waluty).

Zastąpienie waluty

Jest to najbardziej ekstremalny i sztywny sposób ustalania kursów walut, ponieważ wiąże się z przyjęciem waluty innego kraju zamiast własnej. Najważniejszym przykładem jest strefa euro, gdzie 19 państw członkowskich Unii Europejskiej (UE) przyjęło euro (€) jako wspólną walutę (euroizacja). Ich kursy walutowe są skutecznie ustalane między sobą.

Istnieją podobne przykłady krajów, które przyjęły dolara amerykańskiego jako swoją walutę krajową (dolaryzacja): Brytyjskie Wyspy Dziewicze, Karaiby Holandia, Timor Wschodni, Ekwador, Salwador, Wyspy Marshalla, Sfederowane Stany Mikronezji, Palau, Panama, Wyspy Turks i Caicos oraz Zimbabwe.

Współpraca monetarna

Współpraca walutowa jest mechanizmem, w którym dwie lub więcej polityk walutowych lub kursów walutowych jest ze sobą powiązanych i może mieć miejsce na poziomie regionalnym lub międzynarodowym. Współpraca walutowa niekoniecznie musi być dobrowolnym porozumieniem między dwoma państwami, ponieważ dane państwo może również powiązać swoją walutę z walutą innego państwa bez zgody tego drugiego państwa. Istnieją różne formy współpracy walutowej, które sięgają od stałych systemów parytetowych do unii walutowych. Utworzono również liczne instytucje w celu egzekwowania współpracy walutowej i stabilizacji kursów walutowych, w tym Europejski Fundusz Współpracy Walutowej (EMCF) w 1973 r. oraz Międzynarodowy Fundusz Walutowy (MFW).

Współpraca monetarna jest ściśle związana z integracją gospodarczą i często uważana jest za proces wzmacniający. Jednakże integracja gospodarcza jest porozumieniem gospodarczym pomiędzy różnymi regionami, charakteryzującym się zmniejszeniem lub eliminacją barier handlowych oraz koordynacją polityki pieniężnej i fiskalnej, podczas gdy współpraca walutowa koncentruje się na powiązaniach walutowych. Unia walutowa jest uważana za ukoronowanie procesu współpracy walutowej i integracji gospodarczej. W formie współpracy walutowej, w której dwa lub więcej krajów angażuje się w wzajemnie korzystną wymianę, kapitał pomiędzy zaangażowanymi krajami może swobodnie się przemieszczać, w przeciwieństwie do kontroli kapitału. Uważa się, że współpraca walutowa sprzyja zrównoważonemu wzrostowi gospodarczemu i stabilności walutowej, ale może również działać przeciwdziałać skutecznie, jeśli państwa członkowskie mają (zdecydowanie) różne poziomy rozwoju gospodarczego. Szczególnie kraje europejskie i azjatyckie mają za sobą historię współpracy walutowej i walutowej, jednak europejska współpraca walutowa i integracja gospodarcza doprowadziły ostatecznie do powstania europejskiej unii walutowej.

Przykład: Wąż

W 1973 r. waluty krajów Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej, Belgii, Francji, Niemiec, Włoch, Luksemburga i Holandii uczestniczyły w porozumieniu zwanym „Wąż”. Porozumienie to zostało zaklasyfikowane jako współpraca w zakresie kursów walutowych. W ciągu następnych 6 lat porozumienie to pozwoliło na wahania walut krajów uczestniczących w ramach przedziału plus lub minus 2¼% wokół wcześniej ogłoszonych kursów centralnych. Później, w 1979 r., został założony Europejski System Walutowy (EMS), a członkami założycielami były kraje uczestniczące w „Wężu”. SZŚ ewoluuje w ciągu następnej dekady, a nawet skutkuje prawdziwie stałym kursem wymiany na początku lat 90-tych. Mniej więcej w tym samym czasie, w 1990 r., UE wprowadziła unię gospodarczą i walutową (UGW), jako termin ogólny dla grupy polityk mających na celu konwergencję gospodarek państw członkowskich Unii Europejskiej w trzech fazach

Przykład: Współpraca w dolarach amerykańskich.

W 1963 r. rząd Tajlandii ustanowił Fundusz Wyrównawczy Wymiany (EEF) w celu odgrywania roli w stabilizowaniu ruchów kursowych. Łączył się on z dolarem amerykańskim poprzez ustalenie ilości grama złota na baht oraz baht na dolara amerykańskiego. W ciągu najbliższych 15 lat rząd Tajlandii zdecydował się zdeprecjonować baht w przeliczeniu na złoto trzy razy, zachowując jednocześnie parytet baht w stosunku do dolara amerykańskiego. Ze względu na wprowadzenie przez Międzynarodowy Fundusz Walutowy (MFW) nowego uogólnionego systemu płynnego kursu walutowego, który w 1978 roku rozciągnął mniejszą rolę złota w międzynarodowym systemie walutowym, ten stały system parytetowy jako polityka współpracy monetarnej został zakończony. Rząd tajski zmienił swoją politykę pieniężną, aby była bardziej zgodna z nową polityką MFW.

Korzyści

  • Stały kurs walutowy może zminimalizować niestabilność w realnej działalności gospodarczej.
  • Banki centralne mogą zyskać wiarygodność, dostosowując walutę swojego kraju do waluty bardziej zdyscyplinowanego kraju.
  • Na poziomie mikroekonomicznym, kraj o słabo rozwiniętych lub niepłynnych rynkach pieniężnych może ustalić swoje kursy walutowe, aby zapewnić rezydentom syntetyczny rynek pieniężny z płynnością rynków kraju, który dostarcza walutę pojazdu.
  • Stały kurs wymiany zmniejsza zmienność i wahania cen względnych.
  • Eliminuje ryzyko kursowe, zmniejszając związaną z tym niepewność.
  • Nakłada dyscyplinę na władze monetarne.
  • Ułatwia się międzynarodowy handel i przepływy inwestycyjne między krajami.
  • Spekulacja na rynkach walutowych może być mniej destabilizująca w ramach systemu kursu stałego niż w systemie elastycznym, ponieważ nie wzmacnia wahań wynikających z cykli koniunkturalnych.
  • Stałe kursy wymiany narzucają dyscyplinę cenową narodom o wyższych stopach inflacji niż reszta świata, ponieważ taki naród prawdopodobnie będzie musiał stawić czoła utrzymującym się deficytom w bilansie płatniczym i utracie rezerw.
  • Zapobieganie, monetyzacja długu lub wydatki fiskalne finansowane długiem, który wykupuje władza monetarna. Zapobiega to wysokiej inflacji.

Wady

Brak automatycznego przywracania równowagi.

Główną krytyką stałego kursu walutowego jest to, że elastyczne kursy walutowe służą do korygowania bilansu handlowego. Kiedy deficyt handlowy występuje przy zmiennym kursie wymiany, nastąpi wzrost popytu na walutę obcą (a nie krajową), co spowoduje wzrost ceny waluty obcej w przeliczeniu na walutę krajową. To z kolei sprawia, że cena towarów zagranicznych jest mniej atrakcyjna dla rynku krajowego i tym samym obniża deficyt handlowy. Przy stałych kursach walutowych to automatyczne zrównoważenie nie występuje.

Kryzys walutowy

Inną poważną wadą systemu stałego kursu walutowego jest możliwość wyczerpania rezerw walutowych przez bank centralny, gdy próbuje on utrzymać powiązanie z popytem na rezerwy walutowe przekraczające ich podaż. Nazywa się to kryzysem walutowym lub kryzysem bilansu płatniczego, a kiedy tak się dzieje, bank centralny musi zdewaluować walutę. Kiedy pojawi się taka perspektywa, agenci sektora prywatnego będą się starali chronić, zmniejszając swoje zasoby waluty krajowej i zwiększając swoje zasoby waluty obcej, co zwiększa prawdopodobieństwo wystąpienia wymuszonej dewaluacji. Przymusowa dewaluacja zmieni kurs walutowy o więcej niż dzienne wahania kursów walutowych w ramach elastycznego systemu kursów walutowych.

Swoboda prowadzenia polityki pieniężnej i fiskalnej

Ponadto rząd, mając stały, a nie dynamiczny kurs walutowy, nie może stosować polityki pieniężnej lub fiskalnej z wolną ręką. Na przykład, stosując narzędzia refleracyjne do szybszego wzrostu gospodarczego (poprzez obniżenie podatków i zasilenie rynku większą ilością pieniędzy), rząd ryzykuje, że popadnie w deficyt handlowy. Może się tak zdarzyć, ponieważ siła nabywcza wspólnego gospodarstwa domowego rośnie wraz z inflacją, przez co import staje się relatywnie tańszy.

Ponadto upór rządu w obronie stałego kursu walutowego, kiedy w przypadku deficytu handlowego zmusi go do stosowania środków deflacyjnych (zwiększone opodatkowanie i ograniczona dostępność pieniądza), co może prowadzić do bezrobocia. Wreszcie, inne kraje o stałym kursie wymiany mogą również podjąć działania odwetowe w odpowiedzi na to, że dany kraj stosuje walutę swojego kraju w obronie swojego kursu wymiany.

Inne wady

  • Potrzeba wprowadzenia systemu kursu sztywnego jest kwestionowana przez pojawienie się w ostatnich latach wyrafinowanych instrumentów pochodnych i narzędzi finansowych, które umożliwiają przedsiębiorstwom zabezpieczenie się przed wahaniami kursów walutowych.
  • Zapowiedziany kurs walutowy może nie pokrywać się z kursem równowagi rynkowej, prowadząc tym samym do nadmiernego popytu lub nadwyżki podaży.
  • Bank centralny musi przez cały czas utrzymywać zapasy zarówno walut obcych, jak i krajowych w celu dostosowania i utrzymania kursów walutowych oraz absorpcji nadwyżki popytu lub podaży.
  • Stały kurs walutowy nie pozwala na automatyczną korektę nierównowagi w krajowym bilansie płatniczym, ponieważ waluta nie jest w stanie docenić/deprecjacji podyktowanej przez rynek.
  • Nie określa stopnia przewagi komparatywnej lub niekorzyści narodu i może prowadzić do nieefektywnej alokacji zasobów na całym świecie.
  • Istnieje możliwość wystąpienia opóźnień w realizacji polityki i błędów w osiąganiu równowagi zewnętrznej.
  • Koszt interwencji rządu jest nakładany na rynek walutowy.
  • Nie działa to dobrze w krajach o odmiennych gospodarkach, a tym samym odmiennych wstrząsach gospodarczych (11).

System stałego kursu walutowego a kontrola kapitałowa

Przekonanie, że system kursu sztywnego przynosi ze sobą stabilność, jest tylko częściowo prawdziwe, ponieważ ataki spekulacyjne mają na ogół na waluty o sztywnym kursie walutowym, a stabilność systemu gospodarczego jest utrzymywana głównie poprzez kontrolę kapitałową. System stałego kursu walutowego powinien być postrzegany jako narzędzie kontroli kapitału.

FIX Line: Kompromis pomiędzy symetrią wstrząsów a integracją

  • Kompromis pomiędzy symetrią wstrząsów i integracją rynku dla krajów rozważających walutę powiązaną został przedstawiony w publikacji Feenstry i Taylora z 2015 r. „International Macroeconomics” poprzez model znany jako wykres FIX Line Diagram.
  • Wykres symetrii-integracji składa się z dwóch regionów podzielonych linią 45-stopniową o nachyleniu -1. Linia ta może przesuwać się w lewo lub w prawo w zależności od dodatkowych kosztów lub korzyści płynących. Linia ma nachylenie= -1, ponieważ im większe są korzyści symetrii, tym mniej wyraźne korzyści integracyjne muszą być i odwrotnie. W prawym regionie znajdują się kraje, które mają pozytywny potencjał w zakresie powiązania, podczas gdy w lewym regionie znajdują się kraje, które stoją w obliczu znacznego ryzyka i czynników zniechęcających do powiązania.
  • Wykres ten podkreśla dwa główne czynniki, które skłaniają kraj do rozważenia powiązania waluty z inną, symetrię wstrząsów i integrację rynku. Symetrię wstrząsów można scharakteryzować jako dwa kraje o podobnych wstrząsach popytowych spowodowanych podobnymi awariami przemysłu i gospodarek, podczas gdy integracja rynkowa jest czynnikiem wpływającym na wolumen obrotu, który ma miejsce pomiędzy państwami członkowskimi powiązania.
  • W skrajnych przypadkach, możliwe jest, aby dany kraj wykazywał tylko jedną z tych cech i nadal posiadał pozytywny potencjał powiązania. Na przykład, kraj, który wykazuje pełną symetrię wstrząsów, ale ma zerową integrację rynkową, mógłby skorzystać na ustaleniu waluty. Wręcz przeciwnie, kraj, który ma zerową symetrię wstrząsów, ale ma maksymalną integrację handlową (w rzeczywistości jeden rynek pomiędzy krajami członkowskimi). *Można to postrzegać zarówno w skali międzynarodowej, jak i lokalnej. Na przykład, dzielnice w obrębie miasta doświadczyłyby ogromnych korzyści płynących ze wspólnej waluty, podczas gdy słabo zintegrowane i/lub niepodobne kraje prawdopodobnie poniosą duże koszty.

Leave a Reply

Twój adres email nie zostanie opublikowany.